‘De Kleine Tovenaar heeft zich een behang uitgezocht,’ deelde De Viltster Uit Het Huisje Met De Blauwe Luiken me mede.
Ze keek er een beetje benepen bij.
‘Een behang? Snotmiljaar,’ mopperde ik.
‘Nee, het is eigenlijk best een leuk behang, ik heb het al gezien,’ zei De Viltster voorzichtig. ‘Retro en dinges.’
‘Oh,’ zei ik.
Ja, breng daar nog maar eens wat tegenin.
En zo kwam het dat De Viltster en ik gisteren een schoon behangetje tegen de muur van De Kleine Tovenaar aan het smeren waren.
Of nou ja, ik moet dat wel correct zeggen: De Viltster smeerde het behangetje ertegen en ik stond er zo’n beetje amechtig bij te kijken.
Maar goed.
Dat deed ik dan wel weer heel kundig, dat amechtige kijken.
Kijk, daar is ook een foto van.

Gelukkig heb ik een heel leuk scholkje om, dat compenseert altijd een hoop.
Goed, omdat ik natuurlijk niet op de foto wilde met louter amechtig kijken, gaf ik De Kleine Tovenaar de opdracht om ook nog een foto te maken waarop het lijkt dat ik wat doe.
Deze dus.

Jawel.
Jong, ik heb eigenlijk ook best een leuk rokske aan, nu ik het zo zie. En mijn hemdje kleurt zo olijk bij het behang.
Ja.
Goed, we gaan door.
Even wat credits voor De Viltster, die, laten we eerlijk zijn, feitelijk de hele hut in haar eentje behing. Behangde. Behong.

Het Kleine Meisje en De Kleine Witte Jongen hielpen ook mee, wel wat de verkeerde kant op maar juh.

De Kleine Tovenaar stond weer te zwegelen. Ach ja, iedereen moet doen waar hij goed in is, zeg ik altijd maar.

Zo maakte ik dus veel foto’s.
Zoals deze van een stoel op de toonbank.
Ja, dat had u niet willen missen, zeg nou zelf.

En dan was alles klaar.
En De Kleine Tovenaar bekeek zich haar frisse muurtje eens van een afstandje.
‘Het is geweeeeeeldig!’ kirde ze.

En ja, dat moesten De Viltster en ik toch wel beamen.
Het is geweeeeldig.