We hadden een avond voor ons tweetjes.
‘We kunnen naar de film,’ opperde ik.
Maar ik hoorde zelf de twijfel in mijn stem.
‘Uiteten?’ zei Man.
Maar het klonk niet overtuigend.
We zwegen even. Ik had mijn benen over zijn schoot gedrapeerd en bestudeerde de stoppeltjes op zijn kin.
Er begon wat grijs doorheen te schijnen.
Zo zaten we daar.
Toen stonden we op.
En zonder verder iets te zeggen floten we Marie, stapten in de auto en reden naar het schoonste plekje van gans Limburg.
Waar het zacht ruisende water van de beek louterend werkt op de ziel.
We voelden de koude stroom om onze kuiten.
‘Dit water zal er eeuwig zijn,’ zei ik. ‘Wij zijn slechts een klein obstakel waar het moeiteloos omheen kabbelt.’
Ik keek naar de ronde golfjes die mijn benen veroorzaakten in de krachtige loop van het beekje.
Man knikte.
Hij gaf me een kus.