Mijn beide dochters zijn hun schoolcarrière begonnen bij Juffie A.
Het juffie van het houten peuterklasje dat hoort bij onze Vrije School.
Juffie A heeft ogen waar sterretjes in stralen, een stem die hoge liedjes zingt en een zachte hand die onbuigzame peuterbolletjes in de goede richting weet te draaien.
‘Juffie A wóónt in het houten huisje,’ zei De Grote Dochter altijd zeer stellig.
Waarop Man en ik altijd stilletjes glimlachten bij de gedachte aan Juffie A die ‘s nachts haar slaapmutsje zou opzetten, een grote kaars zou uitblazen en in het houten kinderbankje in de klas zou gaan slapen, onder de grote gehaakte sprei.
Het kleine houten huis van Juffie A staat aan de achterkant van het schoolplein. Op het dak groeit gras, voor het raam hangen zijden gordijntjes. De peutertjes koken met emaillen pannetjes en helpen juf met broodjes bakken en soep maken.
‘Kijk dan eens, wat een schattige muurschildering,’ zei Juffie A op een dag tegen De Viltster en mij.
Ze liet ons een foto zien van een wit huisje waar bloemenranken op de buitenmuren waren geschilderd.
‘Ja, enorm schattig,’ kweelden De Viltster en ik in koor.
‘Zou dat moeilijk zijn om zoiets te maken?’ informeerde Juffie A nonchalant.
‘Nee, ben je gek, dat is hartstikke simpel!’ riep ik uit.
‘Aha,’ zei Juffie A.
Ze trommelde met haar vingers op de tafel.
Pomtidom.
Enfin, u raadt het al, het einde van het liedje was dat De Viltster en ik de afgelopen dagen over de plavuizen kropen om grasjes en bloemetjes en paddenstoelen en kabouters op het houten peuterhuisje van Juffie A te pinselen.
Maar wat werd het mooi.
Ik zette de laatste stipjes op de hoed van de paddenstoel.
En terwijl ik rechtop ging staan en mijn penseel aan mijn schort afveegde, kneep ik mijn ogen tot spleetjes en keek ik uit over het schoolplein.
Het grasveld met het picknickkleed, de zoet spelende kindjes in de zon, de kleuterjuf even verderop die haar stofdoek uit het raam uitklopte.
Dit zijn de dingen waar ik zo blij van word.