Ik weet begot nog niet waar ik de tijd vandaan ga halen maar ik geloof toch echt dat De Viltster en ik een nieuw project gaan starten.
De Kabouterfabriek voor volwassenen.
Ja, het schijnt dat de volwassenen zich wat achtergesteld voelden door de kabouters, vandaar.
Iets met papier en met textiel en handgemaakt en anders en design en niet van dat alles wat nu in is maar wel mooi en vooral dingen waar je iets mee kan.
Want we houden van praktisch.
‘En dan gaan we dit maken, en dat maken en zus en zo en en en!’ jodelde De Viltster.
‘Wiiiiii wiiiiii,’ brulde ik.
Zo doen wij namelijk als we enthousiast zijn. En dan wapperen we met onze hoofden en zien er heel belachelijk uit.
We zijn ook wel eens niet enthousiast hoor.
Dan zitten we te siepogen en te meieren.
Komt ook voor.
Hoe dan ook.
‘We moeten een naam hè, voor het nieuwe merk,’ zei ik.
‘Oh ja,’ zei De Viltster.
En we waren een korte wijle stil.
‘Ehhhmmmm,’ deed ik.
‘Eeeeeeeeeeehm,’ deed De Vilster.
‘Ik weet niks,’ zeiden we in koor.
Alle namen waren stom en suf en afgezaagd en we wilden niks Engels en niks met dubbele medeklinkers op het eind en niks met Hip erin en we wilden iets eenvoudigs.
‘Nou, simpel, het wordt een afkorting voor De Kabouterfabriek,’ besloot De Vilster.
En dat werd het.
DK.
Ach, we zijn zo gewoon gebleven hè.