
(Met dank aan Atelier Olliebollies voor de walnotenbolsters.)
Tag Archives: inkt
Een mevrouw met een hondje
Het zat al heel lang in mijn hoofd om iets heel groots te maken voor op de muur. Geen schilderij maar iets eh échts, van papier en inkt. In mijn onderhoofd waren het soldaatjes die ik wilde schilderen, ik weet ook niet waarom, maar soldaatjes dus. Of nee, niet echt soldaatjes, maar van die Russische legerofficieren met van die bontjes op hun hoofd, nouja, doet er ook niet toe. De soldaatjes kwamen er niet, wat er wel kwam was een mevrouw met een hondje. Kun je zo hebben.



Soms droom ik dat ik in een stad ben. Dan sta ik op een plek, iets buiten het centrum. Ik kijk naar de grond, er liggen saaie grijze plavuizen. Het is een paadje, tussen wat gemeentegroen door. Ik til mijn hoofd iets op. Het paadje loopt naar een gebouw. Ik kan de deur al zien. Het gebouw is een museum. En ik mag er niet in. En dat is wat ik het liefste wil. Dat museum in.

Ach ja.
Een doordeweekse maandagmiddag op het strand
Ojongojongojong!
Daar ben ik maar weer eens.
Ik beloof u dat ik zal proberen een degelijk, net en keurig verhaal te schrijven dit keer.
Al die vuilbekkerij, bah bah, dat doe ‘ne mens geen deugd hè. Neen.
Goed, waar zullen we eens beginnen.
Bij maandag maar. Want toen ging de voltallige directie van De Kabouterfabriek op zakenreis.
Wel, de voltallige directie, dat klinkt heel mooi, maar feitelijk zijn dat gewoon De Viltster en ik natuurlijk. En we hadden De Kleine Tovenaar ook maar meegenomen, kwam die er ook nog eens uit.
Heisa, toestand, thermoskannen, wel of geen panty aan, manman, eer wij eens op weg waren.
Maar wat gingen jullie dan doen, Octavie?
Jaaaaaa, goeievraaggoeievraag.
We gingen praten. Met een meneer.
En daar zult u het voorlopig even mee moeten doen.
Jaaaa, neee, ik kan dat ook niet helpen.
Na alle zakelijkheden stapten wij weer met uitgestreken gezichten in de auto, schreeuwden daarna een korte wijle hysterisch en stroopten onze panty’s af.
En toen gingen we naar de zee, want daar waren we immers in de buurt.
Zo kwam het dat ik op een doordeweekse maandagmiddag op het strand lag te braden met mijn luie derrière en rosébiertjes dronk bij de strandtent.
Ja mensen, het is een schandaal.
En mijn arme mens maar andijvieprak eten met de kinderen.
Ach ja.
Gelukkig was het dinsdag weer een gewone dag.
Lekker om kwart over acht op het schoolplein staan ozelen, heerlijk.
Enfin, ik heb nog veel meer te schrijven maar dat komt een andere keer wel.
Voor nu wijs ik u even door naar haar mooie site, daar valt wat te winnen namelijk.
Dacht dat u dat wel aardig zou vinden.
Nou daag.
Daag.

Herfstlucht
De nachten worden frisser, de ochtendlucht is kruidig.
Iedere ochtend moet ik bij de deur van de schapenstal een nieuw spinnenweb weghalen.
Ik voel de eerste herfst binnensluipen, zachtzoetdonker, omhullend en veilig.
Ik hou van de herfst.
Herfst geeft me lucht, ik ga weer openstaan na een zomer vol benauwende vrijheid.
Mijn kroontjespen en penseeltje maken als vanzelf hun eigen kunst.

De inkt vindt haar eigen weg, de wind blaast allerlei nieuwigheden in mijn hoofd.

Hier en daar pruts ik wat.

Of maak ik iets moois voor mensen die ik liefheb.

In de herfst mag ik oogsten.



