‘Mamamaaaaaa mamaaaaaammaaaa,’ brult Het Kleine Meisje zowat de hele dag.
Het heeft de waterpokken.
Dus mamamamaaaa is in de weer met zemelenbadjes en zalf en pleisters.
Het poelepetatje wil namelijk het liefst op iedere pok een pleister. Maar ja, koekoek. Dat zou een beetje gek zijn.
En dus hebben we een compromis bereikt. Niet op iedere pok een pleister, wel eentje op haar kin.
Nee, daar zit geen pok, ze vindt dat gewoon leuk staan.
Ja, goed, dat u een beetje een beeld krijgt van mijn leven op dit moment.
Loop ik daar een beetje voor joker met mijn kleine builenpestje met een idiote pleister op de kin.
Hoe dan ook, omdat ik het aapje toch wel een beetje zielig vind, trakteerde ik haar vandaag op een nieuw shirtje.
Ik tekende een keer rechtstreeks op het shirt zelf, niks geen ingewikkeld gedoe met transferpapier of trucs met printerpapier.
Of ze er blij mee was vraagt u.
Ja hoor.
Binnen drie minuten had ze de kabouter ingewijd met rode spaghettisaus.
Nou mag mamamamaaa weer eens zien hoe ze dat eruit gaat krijgen.