‘Ik snap er niks van, ik ben heel rustig,’ zei ik.
‘Ja, ik ook, er klopt iets niet,’ antwoordde De Viltster.
Morgen begint de kinderboekenweek en voorgaande jaren rond dit tijdstip kon je me wel zo’n beetje wegdragen van alle stress en miserie.
‘We hebben het gewoon allemaal heel goed onder controle dit jaar,’ zei ik, d’n optimist.
‘Ja, dat moet het zijn,’ knikte De Viltster overtuigend.
En we pakten heel gemoedelijk nog wat kabouterpostpakketten in, deden op ons gemak zo wat laatste knutselinkopen voor de workshops, stopten alle geheime zakjes in een grote rieten mand, maakten het kabouterfabriek-spandoek in orde en dronken in alle rust een kopje thee.
‘En toch heb ik het gevoel dat er iets niet klopt,’ zei ik licht aarzelend.
‘Ja, het kan niet, we móeten iets vergeten zijn,’ opperde De Viltster, met opkomende paniek in de stem.
We zaten zo nog een korte poos peinzend aan de tafel. Ik trommelde met mijn vingers, De Viltster roerde de bodem bijkans uit haar kopje.
Nee. We konden toch echt niks bedenken.
We raakten er feitelijk een beetje van in de stress en miserie, van al die rust.
Maar goed.
Zult u zien dat we morgen het meest essentiële ding van die ganse kabouterfabriekworkshop in Het Huisje Met De Blauwe Luiken hebben laten liggen.
Hebben we dehemelzijgeprezen iets om ons druk over te maken.

Ach, kiek eens, wat ik fijn aan het werk ben, seg! Met mijn sjaaltje op mijn rug gedrapeerd.
Belachelijk.

En die brave peperkoekskes van ons, die spelen toch zo lief.

Slinkende voorraad. Zo zien wij dat graag.

En…alvast een stiekem klein voorproefje van ons DK-textiel.
Een schoon kussentje van beschilderd katoen met een vilten achterkant.
Ach. Hebben wij dat goed gemaakt of wat dan!