De Viltster Uit Het Huisje Met De Blauwe Luiken was jarig.
‘Ik wil een beschilderd kussensloopje van je!’ riep ze eerst.
Neen, onze Viltster heeft het woord Bescheidenheid niet uitgevonden of zo.
‘Of nee! Ik wil een paar Romeinse schoentjes!’ brulde ze een poosje later.
‘Of een schilderij! Of of of! En kun je ook een bramentaart maken? Voor het feest?’
Ja, u begrijpt, ik ging iets totaal anders maken.
Dus niks geen kussensloopje of Romeinse schoen.
Nee. mijn mede-directrice van De Kabouterfabriek moest een passend cadeau.
En zo schilderde ik een gezellige kabouter op een T-shirt.
‘Ohhh!’ Ohhh! tjirpte De Viltster opgetogen. ‘Een kabouter! Op mijn T-shirt! Ohhh!’
‘Ah ja, een kaboutershirt,’ merkte De Handboogschutter droogjes op.
Hij bekeek zich het shirt eens kritisch.
‘Wil je nog wel naast me lopen als ik die aanheb?’ informeerde De Viltster grinnikend.
‘Als De Handboogschutter jarig is maak ik ook zo’n shirt voor hem,’ zei ik.
En ik trok mijn aller-uitgestrekenste gezicht.



(Nou, zoveel foto’s van mijn buste heb ik nog nooit gemaakt, allee zeg, wat is dat hier voor een site.)