En hoe gaat het dan met de kleine praatweigeraar, zo vraagt u zich af. Het Kleine Meisje dat tot januari van dit jaar, ze was toen ruim twee, geen enkel woord sprak. Geen enkel? Geen enkel.
Wel, de kleine praatweigeraar is inmiddels aan de praterij dus. Die zevert me een eind weg, ik word er horendol van. Dat getater de ganse dag. Mama heeft om vijf uur al zin in sherry.
Nu moet ik eerlijk zeggen dat dat van die sherry ook komt doordat het hier en daar nog allemaal wat ingewikkeld is, die hele taalontwikkeling.
Het is nogal een toestand.
Zo kan het voorkomen dat we over een bospaadje lopen en dat ze dan scherp opmerkt: ‘Takje.’
Nou, ja, het is een bospaadje en daar plegen doorgaans nogal wat takjes te liggen dus je beaamt dat.
‘Hmm.’
Nou moet u weten dat bij een peuter beamen niet genoeg is. Peuters willen nogal graag zeker weten dat je ze goed begrepen hebt.
‘Dat is een takje!’ herhaalt ze licht dwingend.
De sherry begint al op te doemen.
‘Ja, lieverd, dat is een takje.’
‘Nee, een tákje!’ is het antwoord.
De kleine peuteroogjes staan inmiddels neurotisch.
Ergens begint zich in je brein een vermoeden te vormen. Het takje is geen takje. Het takje is iets anders. Iets dat líjkt op takje. Ojongojongojong, dat gaat weer zo’n eindeloze zoektocht naar het juiste woord worden.
‘Pakje?’ vraag je dan maar benepen.
‘Neehee! Tákje!’ brult Het Kleine Meisje.
Ze gaat er ook steeds harder van schreeuwen. Alsof je haar daarvan beter gaat begrijpen.
Je pijnigt je brein. Welke letters kon ze ook weer moeilijk uitspreken? Welke letters vervangt ze door de T?
‘Bakje?’ piep je.
‘TAKJE!’
Van pure ellende loop je terug naar waar de ellende begon.
Je speurt het bospaadje af. Ach, wat kruipt daar?
‘Slakje!’ roep je opgelucht.
‘Jaaa, takje,’ knort Het Kleine Meisje tevreden.
En terwijl het poelepetatje vrolijk het pad afhuppelt, probeer je de martelende pijn achter je ogen weg te drukken.
Ja, jong, het is me allemaal wat.